The Inner Game of Tennis - Timothy Gallwey
ช่วงนี้เป็นมือ(เท้า)ใหม่ในการลองวิ่ง เราพบว่าสิ่งที่ยากพอพอกับการปวดขา ก็คือการต่อสู้ทางจิตใจระหว่างวิ่ง มันงอแง มันอยากหยุด มันมีการเชียร์ มีความท้อไปตลอดทาง เลยพบว่าการต่อสู้ของการวิ่งคือสู้กับตัวเองนี่แหละ
The Inner Game of Tennis มันเลยเป็นหนังสือที่หยิบมาอ่านในช่วงนี้ เพราะอยากรู้ว่ามันจะเอามาช่วยเกี่ยวกับเรื่องการวิ่งได้ไหม เพราะกีฬาเทนนิสก็ไม่ต่างจากการวิ่งเลยที่คุณสามารถฟอร์มดีหรือฟอร์มตกได้นั้น ล้วนเกิดจากสิ่งที่อยู่ในภายในใจของคุณนั่นเอง
แนวคิดของหนังสือเล่มนี้ง่ายมาก เขามองว่าภายในจิตใจเรามีตัวตน 2 ตัว คือ Self1 ที่ทำหน้าที่เป็นผู้สั่งการ และ Self2 ที่ทำหน้าที่เป็นผู้ปฏิบัติที่ดี วิธีที่ดีที่สุดคือการทำให้ Self1 ไม่ต้องแสดงความเห็นในเวลาที่เรากำลังทำอะไรอยู่ เพราะ Self1 มันจะมาในรูปแบบของการติ การบ่น หรือแม้กระทั่งการชมตัวเอง เพราะเมื่อ Self1 ออกมาวิจารณ์ มันจะทำให้เราเกร็งจนไม่สามารถทำให้ Self2 โลดแล่นได้อย่างอิสระนั่นเอง
เหมือนสนามเทนนิสที่มีผู้เล่นและกรรมการ เราจะใช้ Self1 เป็นเหมือนกรรมการที่มองความเป็นไปโดยไม่มีอคติ ไม่ใช่เป็นผู้เล่นที่ชื่นชมตัวเองเมื่อได้แต้ม หรือก่นด่าตัวเองเมื่อเสียแต้ม
เลยคิดว่ามันสามารถเอามาปรับใช้ในการวิ่งได้ เพราะระหว่างที่วิ่งเรากังวลในความเหนื่อย รู้สึกปวดขาเพราะ Self1 ที่คิดไปเอง หรือแม้กระทั่งการชมเชยตัวเองว่าทำได้ดีมาก สิ่งนี้ล้วนทำให้การวิ่งของเราทำได้ไม่ดีเท่าที่ควร ไม่ต้องไปสะกดจิตตัวเองว่าทำดีมากแล้วจะได้ดี ทุกอย่างล้วนควรปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติ
เล่มนี้เลยเป็นแนวคิดเราเอามาปรับ ส่วนอีกเล่มที่เอากลับมาอ่านอีกรอบคือ What I Talk About When I Talk About Running ของมูราคามิ
Last 3 posts