Pokémon Pokopia
Pokémon Pokopia
ยังเล่นไม่จบหรอก แต่ขอบันทึกไว้หน่อย
มันเป็นเกมที่ดูสดใสนะ มองเผินๆ ก็คือเกมสร้างบ้าน ประกอบของให้เพื่อน ผูกมิตรกับเพื่อนโปเกมอนผ่านตัวละครเมตามอนที่เป็นร่างคน
แต่เราว่าเรื่องมันหม่นมากๆ เราเริ่มต้นด้วยการอยู่ในพื้นที่กว้างใหญ่ ไม่เจอมนุษย์อยู่ในเมืองที่รกร้างนี้เลย ร่องรอยเมืองที่หักพัง รกชัฏ บ่งบอกว่าไม่มีคนอยู่บริเวณนั้นมายาวนาน โดยที่เราก็ไม่รู้ว่ามนุษย์หายไปไหน (แว้บแรก แม่งนึกถึง Fallout)
เราเป็นเมตามอนที่แปลงเป็นร่างมนุษย์จากความทรงจำว่าเจ้าของเก่าเราคงหน้าตาประมาณนี้แหละ ค่อยๆ สร้างพื้นที่ที่เหมาะสมให้เพื่อนโปเกมอนของเรากลับมา จากนั้นเราค่อยๆ ก่อร่างประกอบเมืองขึ้น ชวนเพื่อนมาสร้างโปเกมอนเซ็นเตอร์ และสาธารณูปโภคต่างๆ
ด้วยเหตุผลที่ว่า เมื่อเมืองกลับมาเป็นเมือง มนุษย์ก็ (คงจะ) กลับมา
นึกอีกทีเราเหมือนหมาที่รอเจ้าของแหละ เป็นหมาในคราบของโปเกมอน ที่ปรับแต่งโซนนั้น ถางหญ้าตรงนี้ ปลูกดอกไม้หน่อย ทุบหินดินทราย สร้างสะพาน เพิ่มสายไฟ ฯลฯ ด้วยความหวังว่ามนุษย์จะกลับมา คุยกับเพื่อนโปเกมอน เขาก็ยังนึกถึงอาหารอร่อยๆ จากมนุษย์
เมื่อเดินไปในบางจุด เราจะเจอบันทึกที่มนุษย์เคยเขียนไว้ให้ได้เห็นว่าตรงจุดนี้เคยเป็นพื้นที่ความทรงจำของมนุษย์ยังไง เจออันนี้แล้วรู้สึก...
บันทึกของเคนัน
7 มีนาคม — ท้องฟ้าแจ่มใสวันนี้ผมไปเล่นกับเคนตะที่สวนสาธารณะ เคนตะบอกว่าเขากำลังจะย้ายบ้านเร็วๆ นี้ แต่เขาจะกลับมาอีกครั้งเมื่อเขาโตขึ้น
พวกเราสัญญาว่าจะมาเล่นด้วยกันที่สวนสาธารณะแห่งนี้อีกเมื่อพวกเราโตเป็นผู้ใหญ่
เป็นความหวังที่ไม่รู้ว่าตอนนี้เขายังโตอยู่ไหม หรือเขาไม่อยู่แล้ว
เป็นการเล่นเกมที่หดหู่มากเลย
Last 3 posts